سردرگمی در سیاتل روستا

ریدم حاجی....

توی دنیا هم یکی نشد یه روز منتظر ما باشه. همینطوری نامرئی، نا مفهوم و گنگ یه گوشه ای از جهان رو پر کردمو دارم ذخایر اکسیژن رو هدر میدم، به جای من میتونست یکی باشه که چیزی به جهان اضافه کنه، یا در کمترین مقدار خودش، وجودش خارجی باشه و نه اینقدر در خودش زندگی کنه که جهان داخلش از جهان خارجش به مراتب بزرگتر و وسیع تر باشه... نه وقت فلسفه بازی و بافی دارم، نه حوصله اشو... ما به تنهایی محکومیم. نمیفهمی... به هر چیزی که انقدر دوستش داری که اگر از دستش بدی، خدا رو هم فحش میدی، قسم که نمیفهمی. نمیفهمی توو چه ورطه ی هولناکی غرق و گیج و منگ و گیرم که حتی دست و پا نمیزنم، ...